اما ببین که چادر غم را سرش  نکرد

چرخید توی باغ و گلی آب داد و رفت

حتی نگاه سمت گل پرپرش  نکرد

هی بال می زدم شاید کفترش شوم

هی زار می زنم که مرا کفترش نکرد

روح مرا دوباره به اتش کشید و رفت

حتی کمی نگاه به خاکسترش نکرد

دریای گرم وسوسه اش موج می زند

در قلب کوچکم که کسی باورش نکرد

یزدان تورانی

واژه ها نان شده و مرده اند

در رگ و خون کودکان شعر خورده و پدران شاعرشان

این شعر هیچگاه متولد نمی شود

                                 سجاد نظری

با خبر شدیم دوست عزیزمان آقای محمد سوری اولین مجموعه شعر خود را با عنوان دستم به داد دهانم نمی رسد  به تازگی منتشر کرده است

این کتاب شامل شعرهای سپید و غزل است که در بین سالهای ۷۶ تا ۸۵  در ۵۴  اثرسروده شده

بدین وسیله از شما عزیزان دعوت می نماییم تا در جلسه نقد و بررسی کتاب که در روز پنچشنبه ۱۱ مرداد ساعت ۱۷ در محل همیشگی جلسات  خانه فرهنگ والفجر برگزار می شود حضور بهم رسانید.  

دندانم درد می کند

و از جویدن اینهمه شعر بیزارم

دستم به داد دهانم نمی رسد

و از خطوط بی خیال این صفحه می ترسم

نگاه کن!

شهر پر است از دندانهای فاسد

                                                   ازمجموعه شعر

 ضمنا عزیزانی که مایل به شرکت در جلسه و تهیه این کتاب می باشند  می توانند در روز پنجشنبه ۴ مرداد در محل جلسات تشریف بیاورند .  

                   با تشکر   

روزی که رفت گفت که سوگند می شود

گفتم ولی نمی شود از دل برید رفت

گفتی ولی اگر همه مردند می شود

گفتم رلم شکستی و ارزان فروختنی

گفتی دل شکسته مگر چند می شود

قرآن بسر بگیر و شفا از خدا بخواه

گفتی کسی اسیر خداوند می شود

هی زار زار گریه نکن بر مزار عشق

این سنگ قبر باعث لبخند می شود                                   

                                                                    حجت تورانی                                

چه روز های قشنگی که حال من بد بود

تمام سهم من از تو غروب و دلتنگی

ردیف شعر من این بار او نیامد بود

نگاه منتظر من به پیچ آن کوچه

شبیه گنگی خط با حروف ابجد بود

چقدر کوچه برایش گریست اما او

میان ماندن و رفتن کمی مردد بود

چه اشتباه قشنگی که عاشقش بودم

و سد بین من و او غرور بی حد بود

درست مثل غزلهام "دوستش دارم"

برای گفتن این جمله او مردد بود

سفر بخیر مسافر خدا نگهدارت

چه حیف قافیه شعر باز پر زد بود

حمیده ابراهیم زاده

تمام زندگی ام پای غصه اش پژمرد

ولی گذشت و دلش را به دست من نسپرد

دو چشم بی رمقش را ستاره می خواندم

و او چه ساده دلم را همیشه می آزرد

گدازه های غمش روی شانه ام می ریخت

همان زمان که شکستم شبیه برگی ترد

سکوت...یک نفس عاشقانه...مشتی غم

و ساعتی که غریبانه لحظه را می خورد

نیامد از همه ی خواب های شیرینم

سوار اسب سپیدی که غصه را می برد

هنوز هم کمی انگار دوستش دا...نه

سکوت سنگ مزارش شد و برایم مرد

                             پریسا اصغری

به شاهراه باریک هستی می پیوندد.

من در درون آب های نیمه برهنه

تشنگی ام را درمان می کنم.

وبر مزار اجداد هم اکنون عریانم-

                                            می گریم.

شکلک ساده رویاهایم

به مشتی کرانه های دور

                                 تبدیل می شود.

و هجوم خاطرات

پشت سر و پیش رو

                          به تمام جهانم راه می دهد.

داود فتحی زاده