تمام زندگی ام پای غصه اش پژمرد

ولی گذشت و دلش را به دست من نسپرد

دو چشم بی رمقش را ستاره می خواندم

و او چه ساده دلم را همیشه می آزرد

گدازه های غمش روی شانه ام می ریخت

همان زمان که شکستم شبیه برگی ترد

سکوت...یک نفس عاشقانه...مشتی غم

و ساعتی که غریبانه لحظه را می خورد

نیامد از همه ی خواب های شیرینم

سوار اسب سپیدی که غصه را می برد

هنوز هم کمی انگار دوستش دا...نه

سکوت سنگ مزارش شد و برایم مرد

                             پریسا اصغری