چه روز های قشنگی که حال من بد بود

تمام سهم من از تو غروب و دلتنگی

ردیف شعر من این بار او نیامد بود

نگاه منتظر من به پیچ آن کوچه

شبیه گنگی خط با حروف ابجد بود

چقدر کوچه برایش گریست اما او

میان ماندن و رفتن کمی مردد بود

چه اشتباه قشنگی که عاشقش بودم

و سد بین من و او غرور بی حد بود

درست مثل غزلهام "دوستش دارم"

برای گفتن این جمله او مردد بود

سفر بخیر مسافر خدا نگهدارت

چه حیف قافیه شعر باز پر زد بود

حمیده ابراهیم زاده